Regen in de favela

Waar het in Europa nu zomer is, is het hier nu winter. Van januari tot mei elke dag 30 graden maar nu breekt de hel echt los. Vanuit Nederland verontrustte mailtjes of niet alles onder water staat, nee nog niet. Maar als het zo nog een paar weken doorgaat dan is de kans groot dat het water binnen komt . Gelukkig staat ons huis vlak bij de zee waardoor het water snel weg stroomt. Het is vooral irritant dat de was niet kan drogen door het vochtige weer….
Dinsdag ging ik met de bus naar de stad en stond het water in veel straten op een halve meter.
Maar niet zeuren, gelukkig hebben we een dak boven ons hoofd. In Brazilië zijn de afgelopen weken namelijk vele duizenden mensen dakloos geworden doordat het water de huizen binnen kwam. Maar dit is vooral in de andere staten en (nog) niet in Bahia.

Discriminatie

Een van de dingen die me erg opvalt in de sloppenwijken is dat de mensen weinig zelfvertrouwen hebben. Een van de oorzaken hiervan is discriminatie. Waar wij in Nederland eigenlijk geen discriminatie kennen(behalve misschien van homoseksualiteit, klein beetje) is het hier een probleem dat dagelijkse realiteit is. Iets wat je vooral terug ziet in het centrum van de stad waar blanke de dienst uit maken en donkere mensen gebruikt worden voor de simpele klusjes als schoonmaken, schoenenpoetsen, bedelen en straatverkoper. In de winkelcentrums zie je alleen maar donkere mensen achter de kassa. Dat dit een probleem is wat al tientallen jaren speelt blijkt wel uit de videoclip van Michael Jackson(met naast hem de lokale helden Olodum) die in 1995 grotendeels is opgenomen in Salvador da Bahia. De video(vooral de tekst) geeft een indruk van hoe de donkere mensen zich voelen in Brazilië. Aan de linkerkant is de clip te zien, sorry voor de slechte kwaliteit maar dit komt volgens mij doordat de video verboden is door MTV(vanuit de Braziliaanse overheid natuurlijk) waardoor er op youtube geen fatsoenlijk beeldmateriaal te vinden is. Het is verschrikkelijk om te zien dat mensen gediscrimineerd worden vanwege hun huidskleur (of stijl van hun haar, binnen de donkere cultuur hier heb je ook nog verschillende niveaus, mensen met stijlhaar zijn ‘hoger’ in rang dan mensen met krullend haar). De Braziliaanse overheid doet er weinig aan. In de politiek bevinden zich alleen maar blanke, donkere mensen hebben geen of weinig toegang tot gezondheidszorg. Ik heb dit vorige week ondervonden doordat ik een infectie in mijn enkel had waardoor ik een hele dag bij de dokter heb gezeten(vooral wachten, wachten). Voor de zieke mensen in de sloppenwijken is dit de normaalste zaak van de wereld. De meeste mensen zijn niet verzekerd(dit kunnen ze niet betalen) waardoor je gewoon achter in de rij moet aansluiten bij de rest van je niet-verzekerde landgenoten. Het niveau van de scholen is dramatisch, dit komt met name doordat het onderwijssysteem ziek is. 40 Schreeuwende leerlingen op een leraar is normaal, de leerlingen moeten zelf het lesmateriaal copieren, er is geen schrijfmateriaal aanwezig, de scholen worden slecht onderhouden en de leerlingen gaan maar een halve dag per dag naar school.

Zo zijn er nog tientallen voorbeelden van wantoestanden die zich voortdoen in Brazilië. Waar Brazilië graag bij de grote landen wil horen, moet er nog veel gebeuren voor het zich mag meten met bijvoorbeeld Europa. Soms ben ik blij dat ik in Nederland ben geboren.

Boatarde

Boatarde vanuit Brazilië. Van het weekend heb ik mijn tweede experiment gehad, nadat
Ik het eerste experiment in februari in overleg met mijn collega’s moest staken vanwege een massale knokpartij konden de deelnemers(kinderen van 6 tot 12) zich dit keer wel gedragen. Met de nodige aanpassingen en veranderingen werd het dit keer wel een succes en kon ik afgelopen zaterdag omstreeks 18.00 alle 16 deelnemers een medaille overhandigen en de trotse winnaars tot kampioen van Terezinha kronen. Omstreeks 15.00 zijn we begonnen met voetballen op een klein betonnen veldje achter de kerk waar de kinderen 2 tegen 2 speelde onder de deskundige leiding van collega Paulista. Vooraf werden er met de kinderen korte interviews gehouden die na afloop herhaald werden, het doel was om te onderzoeken of er veranderingen hadden plaats gevonden tijdens het toernooi. De meeste kinderen zijn namelijk niet gewend om te luisteren, samen te spelen laat staan aan een activiteit deel te nemen die georganiseerd is zoals wij dat in Europa kennen, oftewel , keiharde discipline. Ook weten ze niet om te gaan met winnen of verliezen, hebben ze geen discipline en zijn er veel invloeden van buiten af waar de kinderen last van hebben.
Daarom hadden we een week vantevoren een bijeenkomst gehad met de kinderen en hun ouders om te praten over de problemen, ze op de hoogte te brengen van de regels en om te vertellen dat er (uiteraard) absoluut niet gevochten mag worden! Al deze inspanningen hadden hun uitwerking en het was zaterdag prachtig om te zien hoe de kinderen met veel plezier aan het spelen waren. Tranen in mijn ogen aan het einde van het toernooi bij de prijsuitreiking en het zien van alle lachende kinderen en trotse ouders. Het werk en deze manier geeft ontzettend veel voldoening en des te meer moeite zal ik straks hebben om weg te gaan en terug naar mijn leven in Nederland. Het is moeilijk om je voor te stellen dat je kinderen met zoiets simpels al de dag van hun leven kunt geven…..

Het leven in Brazilië gaat gewoon door, de tijd gaat zelf zo snel dat over 1,5 maand mijn onderzoek er al op zit. Daarna drie weken vakantie met Aino en dan terug naar Nederland, afstuderen en meteen door naar Roskilde. Ik heb inmiddels een nieuwe collega student er bij gekregen(Lonneke) en met z’n drieën zijn we nu hard aan het werk hier in de sloppenwijken, zij gaat zich bezig houden met de marketing en het benaderen van potentiële sponsors in Brazilië, niet zo mijn ding, ik ben liever bezig met kinderen in de wijk.

Woensdag zijn we met de consul van Nederland op bezoek geweest bij zijn werk en een aantal van zijn projecten. Hans is president van de Danneman fabriek, een van oorsprong Duitse sigarenfabrikant die het grootste gedeelte van hun sigaren in Brazilië produceert. Danneman is tegenwoordig de derde grootste sigaren fabrikant ter wereld. In zijn limo met chauffeur hebben we de Farm bezocht in het binnenland van Brazilië waar ze de Tobacco planten kweken en drogen, de fabriek bekeken waar de planten tot sigaren worden gerold en vervolgens worden geëxporteerd. Een interessant proces waarbij veel komt kijken, vooral veel handwerk, in de fabriek waren honderden vrouwen met de hand bezig om de perfecte sigaar te maken. Na de fabriek zijn we naar een werkelijk schitterend gebied gereden waar Hans voor Danneman zijn gasten ontvangt in een landhuis, meestal zijn dit voorzitters, presidenten of captains of industries maar dit keer waren het drie lamme, blanken studenten uit Nederland. Danneman heeft een ‘adopt-a-tree’ project, ooit bedacht als een slimme marketingtruc waarbij gasten een boom kunnen planten op kosten van Danneman. Wij hebben dit dus ook gedaan, een boom met je eigennaamplaatje erbij, over 25 jaar is dit een enorme jungle. De boom heeft een nummer en via internet kun je dat je eigen boom volgen. Erg grappig maar wel triest dat dit nodig is. Iedereen kan op kosten van Danneman een boom planten op www.dannemann.com/adopt-a-tree
Hierna zijn we naar de cultuurfabriek van Dannemann geweest, dit is een museum waar elk jaar een Bienneale gehouden wordt, dit is een grootschalige wedstrijd voor kunstenaars. Ook is er een fabriekje aanwezig waar vrouwen in klederdracht met de hand sigaren maken, uiteraard hebben wij zelf ook een sigaar gemaakt en het resultaat(’s avonds heb ik het thuis nog een keer fijntjes overgedaan ;-)) De cultuurfabriek staat in het plaatsje Sao Felix, dit is werkelijk een schitterend koloniaal plaatsje in de heuvels van het binnenland van Brazilië. Omdat we weinig tijd hadden kom ik hier zeker nog een keer terug (samen met Aino).

Dit was het voor nu, ik ga iniedergeval proberen om wat vaker te schrijven. Iedereen bedankt voor de lieve berichtjes en emails. Ciao en tot later!

CARNAVAL!!!!

Inmiddels alweer bijna in week 8, 2 maanden zitten er bijna op en de tijd gaat erg snel(heeft zo z’n voordelen en nadelen). Carnaval achter de rug en het was fantastisch, volgens het Guiness book of records is carnaval in Salvador da Bahia het grootste straatfeest ter wereld, nou ik geloof het meteen! Enorme optochten van 8 uur lang met gigantisch trucks waarop zich beroemde Bloco’s(bands) uit Brazilië stonden te spelen. Wie kent er niet Timbalada, Chiclete, Geronimo en Ivette Scalgado(de Madonna van Brazilië) en zo nog een hele rits aan bands met fantastische namen. Op straat kost een blikje(koel) bier 1 real, voor 1 real heb je een shaslick en voor 10 euro waren we knetterzat, volgegeten en met de taxi naar huis! Mooi leven in Brazilië. Alhoewel iedereen vantevoren zei dat het carnaval gevaarlijk zou zijn viel het wel mee. Er waren 15.000!!!! agenten op de been! Ik zal even uitleggen hoe een carnavalsoptocht werkt in Brazilië. Je hebt zeg maar de enorme Tricolors(vrachtwagens) hier voor en achter lopen een paar duizend man mee met deze Tricolor(op de tricolors staan de Bloco’s te spelen) om deze paar duizend mensen die met de Bloco mee lopen(dit zijn voornamelijk toeristen of rijke Brazilianen) is een enorm touw gespannen dat vast wordt gehouden door locals. Om binnen dit touw te komen moet je vantevoren voor veel geld (prijzen variëren van 100 tot 300 euro) een t-shirt kopen dat je recht geeft om met deze stoet mee te lopen, dit t-shirt moet je aan doen zodat iedereen weet dat je er bij hoort. Je kunt je voorstellen dat dit touw enorm lang moet zijn en dat het verplaatsen van het touw (dat tegelijk met de vrachtwagen gaat) met enorm veel geweld gaat. Ik schat dat er zo’n 300 locals(meestal mensen uit de sloppenwijken) mee helpen met het verplaatsen van dit touw, naast deze locals is er ook enorme groep security mensen aanwezig die zorgt dat alles goed verloopt, en dit zijn geen poesjes zoals in Nederland, aangezien ze hier niet echt aan regels zijn gebonden stoempen ze er meteen op en gaan ze voor niemand aan de kant. Achter elke Tricolor rijdt nog een extra vrachtwagen waarop het vervolg personeel zich bevindt, en pas als deze voorbij is kun je veilig de straat oversteken. Wij stonden meestal lekker aan de kant van onze cerveja te genieten en te kijken hoe de wagens met veel geweld en gestoemp langs kwamen. Behalve deze optochten(die op drie locaties in het centrum zijn en tot 5 uur ’s ochtends door gaan!!!) is er verder niet echt veel te zien, mensen zijn niet verkleed en de muziek is voor westerlingen allemaal het zelfde. Helaas heb ik van het carnaval geen foto’s alleen een stuk of 5 gemaakt met een wegwerpcamera die ik nog moet laten ontwikkelen, diverse mensen zijn overvallen en daarom was het verstandiger om er geen mee te nemen. Helaas pindakaas! Aan de linkerkant zijn wel een aantal filmpjes te zien waar je kunt na genieten van Calvador 2009 in Salvador.

Muito muito bem

Week 4, de tijd vliegt voorbij, veel nieuwe mensen ontmoet, veel nieuwe indrukken en enorme hoge temperaturen. Als blanke is het niet verstandig om zonder zonnebrand op het strand te gaan liggen, en dit heb ik geweten, de blaren stonden op mijn rug maar gelukkig was dit dankzij een wonderzalfje van Gaspi snel over. De tijd vliegt voorbij en ik kan nog steeds niet geloven dat ik elke dag wakker wordt in het land van de samba en de gele kanaries. Wonen in de sloppenwijken bevalt me tot nu toe prima, het is een stuk minder gewelddadig dan ik gedacht had. Misschien zie ik het niet of sluit ik mijn ogen er voor, maar tot nu toe heb ik weinig gezien qua drugs, geweld of criminaliteit. Als je het stelen van vruchten uit ons park er niet bij mee telt dan, dit is een dagelijks tafereel, waarbij jongeren uit de wijk mango’s en bananen proberen te stelen. Zolang ze op afstand blijven hebben wij er geen last van en is het prima, als ik hun was zou ik het zelfde doen, wie wil er nou niet elke dag verse vruchten die je nog zelf kunt plukken ook nog. Er is genoeg aanwezig en daarom is het geen probleem om te delen.

Inmiddels ben ik al een verder stadium van mijn onderzoek en het eerste evenementje is zowaar een feit, volgende week dinsdag organiseer ik voor het eerst een voetbaltoernooi voor kinderen van 6 tot 12 jaar. In teams van 2 spelen de kinderen tegen elkaar op een klein betonnen veldje achter de kerk, om het veldje heen liggen tribunes in een carré vorm dus daarom is het perfect voor dit toernooi. Ik ben benieuwd. Twee 16 jarige mannetjes uit de buurt assisteren me met de organisatie en morgen trekken we voor het eerst de wijk in om folders uit te delen, op de folder staat in het klein dat er eten en drinken aanwezig is zodat (aldus Caspi) de aandacht niet enorm zal zijn. Wanneer er namelijk gratis eten en drinken is komen ze met honderden tegelijk haha. Aangezien het vakantie is en er uiteraard niks te doen is voor de kinderen denk ik dat het wel goed komt. De bedoeling is dat de mannetjes die mij gaan helpen dit in de toekomst ook gaan doen en ik ze elk toernooi meer verantwoordelijkheid geef, zonder dat ze het door hebben nemen ze deel aan de sociale participatieladder doordat ze op deze manier groeien in ontwikkeling en zelfvertrouwen. Dit is een groot probleem onder jongeren in de sloppenwijken, ze hebben geen zelfvertrouwen en daardoor stagneren ze in hun ontwikkeling. Op deze manier onderzoek ik of dat het mogelijk is om de sociale participatieladder in de toekomst te gebruiken voor Park Admircao.

Januari en februari zijn de twee beste maanden om aanwezig te zijn in Brazilie, behalve dat het dan het warmst is zijn er in deze periode ook de meeste feestjes. Ongelofelijk wat kunnen die mensen hier veel feesten en drinken, en hoe! We waren aanwezig bij Legamange(of zoiets) vorige week maandag waarbij er volgens traditie bloemen en parfum geofferd werden aan de goden door deze in de zee te werpen. Er waren ik schat zo’n 300.000 man op de been en iedereen was aan het dansen, en hoe, het is werkelijk ongelofelijk hoe goed de mensen hier kunnen dansen, de Tricolores (vrachtwagens met bandjes er op, erg populair met carnaval) en Bloco’s (samba groepen) trokken door de straten en de hele wijk swingde er oplos. GEWELDIG! Wat een land! Wat een mensen! Volgende week is het carnaval dus dat beloofd wat! Van het weekend waren er weer twee feestjes, vanaf 5 uur ’s morgens was er vuurwerk(of zou er toch geschoten worden??) en tot laat in de middag staat iedereen op het strand te feesten. Volgende week carnaval! Yippie yahoe!

Carnaval....

Het is bijna zover, carnaval staat voor de deur en dat is te merken. Het carnaval in Salvador is volgens de Braziliaanse jeugd het beste carnaval van Brazilie(dus ook van de wereld). Rio is voor de toeristen en Salvador voor de Brazilianen. Al weken lang zijn ze op diverse plaatsen enorme constructies, podiums en tribune aan het opbouwen in de verschillende wijken van het centrum. De afgelopen jaren heb ik veel gezien op het gebied van podiumbouw en trustconstructies maar dit overtreft werkelijk alles, zonder twijfel gaat dit zeker het hoogtepunt worden van mijn afstudeerstage….. wordt vervolgd.

Aan de slag

De afgelopen week zijn we vooral bezig geweest met het bezoeken van afspraken. Zo ben ik oa op visite geweest bij de Consul van Nederland in Salvador, Unicef, Pastoral da Crianza, Simone een Engelse lerares en goede vriendin van Sepp afkomstig uit de Favela’s, we hebben diverse scholen en projecten bezocht die als voorbeeld kunnen dienen voor ons park. Allemaal bijzondere organisaties die ons in de toekomst kunnen helpen om het werk van Admiracao voor te zetten. Vooral het bezoek met de Consul was er een die ik niet snel zal vergeten. Omdat Brazilie een enorm groot land is er naast de ambassade in de hoofdstad Brasilia ook in elke grote en belangrijke provincie een Consulaat Generaal vanuit Nederland. Voor de provincie Bahia (14 miljoen inwoners) is dit Hans Leusen, een bijzondere persoonlijkheid met veel contacten in Nederland en Brazilië die zijn (luxe) kantoor ter beschikking heeft gesteld voor onze werkzaamheden. Vooral zijn grote ervaring en netwerk (‘hier sta ik op de foto met Bea(trix), moet ook he!’) kan ons in de toekomst goed van pas komen. We gaan met de consul ook wat van zijn projecten bezoeken, oa. een boom-plant project waarbij je bomen kunt adopteren. Hans alvast bedankt! Pastoral da Crianza is een organisatie die zich inzet voor kinderen in de arme delen van de wereld, ooit ontstaan in Brazilie en inmiddels actief in 17 landen en onlangs genomineerd voor de Nobelprijs van de vrede. In de toekomst moet hun afdeling van onze wijk op ons park komen dus daarom ga ik actief aan de slag met deze organisatie, ik ga oa moeder-kind bijeenkomsten bezoeken en kijken of ik de maandelijkse bijeenkomst op de korte termijn naar ons park kan verplaatsen. Op deze bijeenkomst komen een 150 tal moeders met kinderen bij elkaar en worden de kinderen onderzocht en gewogen, en aan de hand hiervan worden grafieken bijgehouden over de gezondheid van de kinderen. Ik ben benieuwd. Daarnaast ga ik deelnemen aan een cursus ‘speelgoed maken’ en kijken of wij dit in de toekomst kunnen gebruiken en wat er anders kan/moet. Op zaterdagmorgen bezoek ik een recreatiemorgen voor kinderen in de sloppenwijken, hier leren kinderen om te ontspannen en samen te spelen. Kinderen in de leeftijd van 5 tot 12 leren capoeira, jongleren(ik ben zelf aan het oefenen om niet weer voor gek te staan haha), en kringspelletjes en natuurlijk de Braziliaanse versie van de klassieker ‘schipper mag ik oversteken, ja of nee’!. Ook geef ik een morgen in de week computerles. Dit is in feite al een deel van mijn onderzoek omdat ik dit in toekomst wil implementeren in ons park. Ook hebben we ons eerste groepsgesprek achter de rug, en gelukkig spraken de meeste engels. Hiervoor zijn genoeg mogelijkheden en kansen. Erg mooi dus.

Genoeg over mijn werkzaamheden, over naar het meer spannende gedeelte. Vorige week zondag (ja ik loop wat achter met mijn verhalen) weer een Braziliaanse verjaardag bezocht en weer diverse taferelen mee gemaakt. Tessa zat al snel achter de bar, cocktails maken natuurlijk, ik heb mijn eerste salsa ervaring gehad, sta je de hele middag met iemand te praten(of ja praten als je dat zo mag noemen, die jongen in de roze shirt op de foto) blijkt aan het einde van de avond dat hij de grootste particuliere drugsdealer van de bairro is, alsof dat allemaal normaal is, ja hier dus wel. Maarja wat maakt het uit, we zijn toch amigo’s, via diverse contacten belanden we aan het begin van de avond achter op een scooter die ons door de favela’s en heuvels naar ons park bracht, gelukkig, weer een avontuur achter de rug. Die 16 jarige jongen waar ik in mijn vorige verhaal over sprak en interessant was voor ons park, blijkt een gevaarlijke crimineel te zijn die iemand vermoord heeft en op de vlucht is voor de politie. Geen contact dus meer, gelukkig hebben we een aantal betrouwbare contacten om ons heen die ons de weg wijzen in dit avontuur. Mensen vertrouwen is hier lastig omdat de meeste alleen maar ‘iets’ van je willen. Helaas pindakaas dus, uitkijken en voorzichtig zijn! Ciao!

Reactie?

ola!
van verschillende mensen krijg ik te horen dat je geen reactie achter kunt laten, gewoon even 2 of 3 keer proberen dan lukt het wel!
Houdoe en bedankt!

'Mais os menois'

‘Mais os menois‘ is zoals ze in Eindhoven zeggen ‘witte wel, witte nie’. Een veel gehoorde uitspraak in Salvador die past bij de cultuur van de inwoners, een cultuur die waarschijnlijk past bij geheel Zuid-Amerika. Alles komt goed, geen haast, wat vandaag niet kan doen we morgen, en anders de dag erna. Onlangs waren we aanwezig bij een bruiloft en zelfs daar kwam het echtpaar een uur te laat, geen probleem; beginnen we gewoon wat later. Als nuchtere Hollander zal dit wennen zijn en lastig om rekening mee te houden, witte wel witte nie moat.

Welcome to Salvador

Welkom bij een beschrijving van mijn rollercoaster van avonturen in Salvador. Woensdag 14 januari aangekomen in Salvador da Bahia, Brazilie. Op het vliegveld werden we opgehaald door Gaspi en een van zijn handlangers. Na een spannende rit in het begin van de avond arriveerde we op ons verblijf in de wijk Escada, een van de meest beruchte en armste wijken van Salvador da Bahia, met 3 miljoen inwoners de derde stad van Brazilie en een stad met enorme contrasten. Na het droppen van onze spullen en bekijken van onze woonlocatie in Park Admiracao maar naar boven vertrokken, boven is boven op een van de vele bergen waarop de sloppenwijken zich bevinden. Boven op deze berg bevindt zich midden tussen de sloppenwijken de kerk van Priest Gaspi, een zwitser die meer dan 40 jaar werkzaam is in deze favela’s. Onder deze kerk is Gaspi woonachtig in een eenvoudig maar zeer bijzonder leven. Gaspi, een rappe 70er, is de oom van Sepp Rickli, onze opdrachtgever. De komende 5 maanden zal Gaspi de link vormen tussen mij, Tessa(mijn mede student) en de bewoners van de sloppenwijken. Als buitenstaander is het lastig om tot deze mensen door te dringen laat staan dat ze je accepteren, daarom is dit voor ons een prima ingang. Daarnaast wordt Gaspi door de bewoners als een god gezien en omdat wij amigos van Gaspi zijn komt alles goed, muito bem, snapte?
Terug naar mijn verhaal, aangekomen bij de kerk hebben we wat gegeten diverse nieuwe gezichten ontmoet en over van alles en nog wat gesproken. Gaspi heeft diverse mannetjes om zich heen die van alles voor hem regelen en doen, onderling is er een rangorde en daarbinnen hebben ze allemaal hun eigen functie en ritselen ze allemaal hun eigen ding. Ritselen en regelen is wat ze doen en waar ze goed in zijn. Zo is daar Clauvis, de rechterhand van Gaspi, een goedlachse kerel wiens 16 jarige zoon een jaar geleden is doodgeschoten vanwege het niet terug betalen van gekochte drugs. Ook is daar Joseph een Engels sprekende ex-verslaafde die vanwege de drugs zijn opleiding niet heeft af kunnen maken. Trieste verhalen maar karakteristieke en dagelijkse voorbeelden van hoe het leven in de favela’s is. ’s Nachts wordt de stad overgenomen door drugsbendes, in Brazilie is daarom ook niks goed geregeld behalve de drugshandel(aldus Gaspi). Ik moet het niet erger maken dan het is want ik ben hier nu een week en heb totaal geen last van criminaliteit, overdag is het feest, een groot feest. Overal waar je komt hoor je muziek, de mensen zijn nergens zo vriendelijk, en alhoewel ze allemaal hun trieste kanten hebben zijn ze wel trots op hun eigen bestaan en proberen ze iets van het leven te maken. Overal op straat begroeten ze je en behandelen ze iedereen met respect. De stad Salvador de Bahia is werkelijk schitterend en het mooiste wat ik ooit gezien heb, de trip van de favela’s(eigenlijk mag ik het niet favela’s noemen van de bewoners omdat dit negatief klinkt) naar de stad duurt 35 minuten maar nooit eerder heb ik met zoveel plezier in een bus gezeten. Op straat spelen zich de meest rare taferelen af, het verkeer is levensgevaarlijk om dat Brazilianen ‘defensief’ rijden en er geen regels zijn. Dagelijks maak ik deze rit met veel verbazing, en onderneem ik dit avontuur samen met Tessa.
Ons huis staat op een tropisch park van 8000m2 dat in bezit is van Stichting de Verwondering, aangezien het een groot huis is bezetten wij alleen de begane grond en op de 1e verdieping bevindt zich Fransisco. Fransisco is een Italiaanse professor die zich de helft van het jaar in Brazilie bevindt, Communicatie met hem is op dit moment lastig aangezien hij alleen Frans, Portugees en Italiaans spreekt en wij alleen Duits, Engels en een beetje Frans. Naast ons huis is het huis van Aginelo, de bewaker van dit park, een goedlachse, vriendelijke jongen die voor ons diverse klusjes opknapt. Hij is door ons gecontracteerd als hoofdschoonmaker, reparateur en inzetbaar voor diverse andere klusjes waar hij geld mee kan verdienen. Overdag is er een team van mannetjes aanwezig op het park, die aan gesteld zijn door Gaspi, ze beschikken over diverse schitterende namen als : Satinero, White son, Jose, Vanderleye en nog een hele serie. Aangezien ze in Braziliaans tempo werken schiet het niet echt op, maar zijn ze wel druk bezig met hangen, zitten en vruchten plukken. Erg gezellige jongens allemaal, een van hun heb ik al gecontracteerd als mijn privé gitaar leraar. Last but not least is daar onze privé dobberman genaamd Cao(hond in het Braziliaans). Hij is een beetje als Spikey, de hond van mijn ouders, alleen wat groter en hij blaft gelukkig ook op alles wat beweegt en onbekend is. ’s Nachts zit hij aan een ketting die om het huis heen ligt zodat hij vrij rond kan lopen en eventuele inbrekers aan kan vallen hehe. Het park is verder geheel bebost met bananen, mango en diverse andere subtropische bomen, er lopen wat padjes en riviertje her en der, voor Nederlandse begrippen een paradijsje, maar hier de normaalste zaak van de wereld. Op 100 meter afstand is een stationnetje, en hiernaast begint het strand, verder is het erg veilig gelegen omdat aan de andere kant van het park de Surbana begint, zo’n beetje de hoofdstraat van Salvador die ons in een rechte lijn naar de stad brengt. Alhoewel het vroeg donker is is het ’s avonds wel goed verlicht en daarom hebben we ook de gelegenheid om ’s avonds naar de stad te gaan, mits we voor de deur afgezet worden. Anders gaat het feest niet door. Ik heb mijn oog laten vallen op de dinsdagavond omdat de wereldberoemde sambaband Odulu dan haar oefenavond heeft en daarnaast is er dan veel Reggea muziek in de stad. Aan de achter kant grenst het park met een favela zoals wij die kennen met golfplaten, echt een trieste bedoeling is dit. Vorige week hebben we hier met Gaspi een rondje gelopen maar hier wordt je niet vrolijk van, eerder depressief als ik denk aan Nederland en ik schaam me dood voor de omstandigheden die ik hier aantref. We hebben daar oa gesproken met Jonathan, een 16 jarige jongen en vader van 2 kinderen, maar sprak wel perfect engels. Een typisch voorbeeld van een jongen die zijn talenten (om onbekende reden) heeft verprutst. Als Stichting is het aan ons om zo’n jongen aan de hand te nemen en door begeleiding een goede toekomst te bieden. Het aanbieden van structuur en educatie is hierbij een belangrijke voorwaarden zodat dit soort jongens een betere toekomst krijgen. De afgelopen week hebben we een tiental gesprekken en interviews gehad met organisaties en interessante partners om op deze manier een beeld te schetsen van waar we moeten beginnen. Er is nog veel werk te doen, daarom ligt voor ons een grote uitdaging die ik graag aan ga.

Op de foto Gaspi, met een groep kinderen, gemaakt op een verjaardag.

Actionresearch in de sloppenwijken van Salvador

Oke daar gaan we dan, afstuderen en dan nog op zo een bijzonder plaats. Onderzoek doen in de sloppenwijken van Salvador de Bahia klinkt als een schitterende uitdaging. Gewoon bij het begin beginnen dan maar, je goed voorbereiden en veel deskresearch doen in Nederland. Probleemanalyse schrijven en dit onderbouwen met een theoretisch kader. Klinkt easy maar dat is het niet. Een bijzondere doelgroep moet ook een speciale behandeling en aanpak krijgen. Stichting de Verwondering www.stichtingdeverwondering.nl wil een park voor en door de bewoners van de sloppenwijken en daarom moet het onderzoek hier ook op aangepast worden. De problemen in de sloppenwijken spelen zich met name af op het gebied van educatie en opvoeding. Door dat deze beide erg minimaal zijn hebben de bewoners een laag zelfbeeld en weinig toekomstperspectief. Het gevolg hiervan is dat ze geen baan hebben, geen geld en vervolgens in een visuele cirkel omlaag belanden. Diefstal, geweld en drugs is een gevolg hiervan en een dagelijks probleem in alle sloppenwijken waar dit met name ’s nachts afspeelt.
Stichting de Verwondering wil dit probleem aanpakken, niet oplossen(zou wel mooi zijn natuurlijk). Hiervoor is een stuk grond van 8000m2 gekocht waarop in de toekomst een cultureel, recreatie en educatiecentrum moet komen voor en door de sloppenwijkenbewoners. Ik ga me met name richten op het recreatie en cultuur gedeelte binnen dit park, ik ga onderzoeken waar de bewoners behoefte aan hebben en hoe Stichting de Verwondering aan deze behoefte kan voldoen zodat ze uiteindelijk zelf kunnen participeren in Park Admiracao. Hiervoor ga ik actionresearch doen, doormiddel van actionresearch wil ik niet alleen kennis verkrijgen maar ook daadwerkelijk dingen helpen en verbeteren. Samen met de bewoners onder gaan we een proces wat leidt tot een totale analyse van de problemen en behoefte. Door dit proces verandert hun denken over de problemen in kwestie en krijgen de betrokkenen meer grip op hun eigen situatie, zowel mentaal als qua handelen. Klinkt allemaal erg moeilijk maar eigenlijk is het heel simpel toepasbaar en kun je het zo uitgebreid doen als je zelf wilt. Ik zal een voorbeeld noemen. Empowerment is een methode die je kunt gebruiken bij action research. Empowerment is een methode om mensen te helpen het leven te geven dat ze het liefste willen. Het zorgt ervoor dat men leert wat je wilt en krijgt wat men wilt. Door middel van empowerment toe te passen bij bijvoorbeeld het organiseren van evenement krijgen de bewoners meer verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen, hierdoor groeien ze en worden ze trots op wat ze georganiseerd hebben. Een ander voorbeeld is Community art waarbij je maatschappelijke problemen aanpakt door gebruik te maken van kunst. Hierbij gaat het niet alleen maar om de skills van een deelnemer, maar deze deelnemer krijgt ook daadwerkelijk het idee dat hij of zij controle uit kan voeren over haar eigen fysieke bestaan. En dat is waar ik uiteindelijk naar toe wil, mensen moeten trots zijn op het park en trots op hun leven. Binnenkort zal ik starten met het schrijven van spannende verhalen over onze belevenissen in de favela’s. (Bijgaande foto heb ik onlangs gemaakt van een straatje naast de kerk, dit is een wat luxe sloppenwijk)

Gezocht:

Ambassadeur voor Stichting Admiracao!
Functie eisen:
- pro-actief
- maatschappelijk betrokken
- ambitieus
- representatief
- affiniteit met Brazilie

Toffe kunstprojecten!

Twee leuke culturele projecten in de sloppenwijken van Rio de Janeiro(rivier van januari)door Nederlanders.

Favela painting
Favela painting video

Atelier Favela
Atelier favela video