Aan de slag

De afgelopen week zijn we vooral bezig geweest met het bezoeken van afspraken. Zo ben ik oa op visite geweest bij de Consul van Nederland in Salvador, Unicef, Pastoral da Crianza, Simone een Engelse lerares en goede vriendin van Sepp afkomstig uit de Favela’s, we hebben diverse scholen en projecten bezocht die als voorbeeld kunnen dienen voor ons park. Allemaal bijzondere organisaties die ons in de toekomst kunnen helpen om het werk van Admiracao voor te zetten. Vooral het bezoek met de Consul was er een die ik niet snel zal vergeten. Omdat Brazilie een enorm groot land is er naast de ambassade in de hoofdstad Brasilia ook in elke grote en belangrijke provincie een Consulaat Generaal vanuit Nederland. Voor de provincie Bahia (14 miljoen inwoners) is dit Hans Leusen, een bijzondere persoonlijkheid met veel contacten in Nederland en Brazilië die zijn (luxe) kantoor ter beschikking heeft gesteld voor onze werkzaamheden. Vooral zijn grote ervaring en netwerk (‘hier sta ik op de foto met Bea(trix), moet ook he!’) kan ons in de toekomst goed van pas komen. We gaan met de consul ook wat van zijn projecten bezoeken, oa. een boom-plant project waarbij je bomen kunt adopteren. Hans alvast bedankt! Pastoral da Crianza is een organisatie die zich inzet voor kinderen in de arme delen van de wereld, ooit ontstaan in Brazilie en inmiddels actief in 17 landen en onlangs genomineerd voor de Nobelprijs van de vrede. In de toekomst moet hun afdeling van onze wijk op ons park komen dus daarom ga ik actief aan de slag met deze organisatie, ik ga oa moeder-kind bijeenkomsten bezoeken en kijken of ik de maandelijkse bijeenkomst op de korte termijn naar ons park kan verplaatsen. Op deze bijeenkomst komen een 150 tal moeders met kinderen bij elkaar en worden de kinderen onderzocht en gewogen, en aan de hand hiervan worden grafieken bijgehouden over de gezondheid van de kinderen. Ik ben benieuwd. Daarnaast ga ik deelnemen aan een cursus ‘speelgoed maken’ en kijken of wij dit in de toekomst kunnen gebruiken en wat er anders kan/moet. Op zaterdagmorgen bezoek ik een recreatiemorgen voor kinderen in de sloppenwijken, hier leren kinderen om te ontspannen en samen te spelen. Kinderen in de leeftijd van 5 tot 12 leren capoeira, jongleren(ik ben zelf aan het oefenen om niet weer voor gek te staan haha), en kringspelletjes en natuurlijk de Braziliaanse versie van de klassieker ‘schipper mag ik oversteken, ja of nee’!. Ook geef ik een morgen in de week computerles. Dit is in feite al een deel van mijn onderzoek omdat ik dit in toekomst wil implementeren in ons park. Ook hebben we ons eerste groepsgesprek achter de rug, en gelukkig spraken de meeste engels. Hiervoor zijn genoeg mogelijkheden en kansen. Erg mooi dus.

Genoeg over mijn werkzaamheden, over naar het meer spannende gedeelte. Vorige week zondag (ja ik loop wat achter met mijn verhalen) weer een Braziliaanse verjaardag bezocht en weer diverse taferelen mee gemaakt. Tessa zat al snel achter de bar, cocktails maken natuurlijk, ik heb mijn eerste salsa ervaring gehad, sta je de hele middag met iemand te praten(of ja praten als je dat zo mag noemen, die jongen in de roze shirt op de foto) blijkt aan het einde van de avond dat hij de grootste particuliere drugsdealer van de bairro is, alsof dat allemaal normaal is, ja hier dus wel. Maarja wat maakt het uit, we zijn toch amigo’s, via diverse contacten belanden we aan het begin van de avond achter op een scooter die ons door de favela’s en heuvels naar ons park bracht, gelukkig, weer een avontuur achter de rug. Die 16 jarige jongen waar ik in mijn vorige verhaal over sprak en interessant was voor ons park, blijkt een gevaarlijke crimineel te zijn die iemand vermoord heeft en op de vlucht is voor de politie. Geen contact dus meer, gelukkig hebben we een aantal betrouwbare contacten om ons heen die ons de weg wijzen in dit avontuur. Mensen vertrouwen is hier lastig omdat de meeste alleen maar ‘iets’ van je willen. Helaas pindakaas dus, uitkijken en voorzichtig zijn! Ciao!

Reactie?

ola!
van verschillende mensen krijg ik te horen dat je geen reactie achter kunt laten, gewoon even 2 of 3 keer proberen dan lukt het wel!
Houdoe en bedankt!

'Mais os menois'

‘Mais os menois‘ is zoals ze in Eindhoven zeggen ‘witte wel, witte nie’. Een veel gehoorde uitspraak in Salvador die past bij de cultuur van de inwoners, een cultuur die waarschijnlijk past bij geheel Zuid-Amerika. Alles komt goed, geen haast, wat vandaag niet kan doen we morgen, en anders de dag erna. Onlangs waren we aanwezig bij een bruiloft en zelfs daar kwam het echtpaar een uur te laat, geen probleem; beginnen we gewoon wat later. Als nuchtere Hollander zal dit wennen zijn en lastig om rekening mee te houden, witte wel witte nie moat.

Welcome to Salvador

Welkom bij een beschrijving van mijn rollercoaster van avonturen in Salvador. Woensdag 14 januari aangekomen in Salvador da Bahia, Brazilie. Op het vliegveld werden we opgehaald door Gaspi en een van zijn handlangers. Na een spannende rit in het begin van de avond arriveerde we op ons verblijf in de wijk Escada, een van de meest beruchte en armste wijken van Salvador da Bahia, met 3 miljoen inwoners de derde stad van Brazilie en een stad met enorme contrasten. Na het droppen van onze spullen en bekijken van onze woonlocatie in Park Admiracao maar naar boven vertrokken, boven is boven op een van de vele bergen waarop de sloppenwijken zich bevinden. Boven op deze berg bevindt zich midden tussen de sloppenwijken de kerk van Priest Gaspi, een zwitser die meer dan 40 jaar werkzaam is in deze favela’s. Onder deze kerk is Gaspi woonachtig in een eenvoudig maar zeer bijzonder leven. Gaspi, een rappe 70er, is de oom van Sepp Rickli, onze opdrachtgever. De komende 5 maanden zal Gaspi de link vormen tussen mij, Tessa(mijn mede student) en de bewoners van de sloppenwijken. Als buitenstaander is het lastig om tot deze mensen door te dringen laat staan dat ze je accepteren, daarom is dit voor ons een prima ingang. Daarnaast wordt Gaspi door de bewoners als een god gezien en omdat wij amigos van Gaspi zijn komt alles goed, muito bem, snapte?
Terug naar mijn verhaal, aangekomen bij de kerk hebben we wat gegeten diverse nieuwe gezichten ontmoet en over van alles en nog wat gesproken. Gaspi heeft diverse mannetjes om zich heen die van alles voor hem regelen en doen, onderling is er een rangorde en daarbinnen hebben ze allemaal hun eigen functie en ritselen ze allemaal hun eigen ding. Ritselen en regelen is wat ze doen en waar ze goed in zijn. Zo is daar Clauvis, de rechterhand van Gaspi, een goedlachse kerel wiens 16 jarige zoon een jaar geleden is doodgeschoten vanwege het niet terug betalen van gekochte drugs. Ook is daar Joseph een Engels sprekende ex-verslaafde die vanwege de drugs zijn opleiding niet heeft af kunnen maken. Trieste verhalen maar karakteristieke en dagelijkse voorbeelden van hoe het leven in de favela’s is. ’s Nachts wordt de stad overgenomen door drugsbendes, in Brazilie is daarom ook niks goed geregeld behalve de drugshandel(aldus Gaspi). Ik moet het niet erger maken dan het is want ik ben hier nu een week en heb totaal geen last van criminaliteit, overdag is het feest, een groot feest. Overal waar je komt hoor je muziek, de mensen zijn nergens zo vriendelijk, en alhoewel ze allemaal hun trieste kanten hebben zijn ze wel trots op hun eigen bestaan en proberen ze iets van het leven te maken. Overal op straat begroeten ze je en behandelen ze iedereen met respect. De stad Salvador de Bahia is werkelijk schitterend en het mooiste wat ik ooit gezien heb, de trip van de favela’s(eigenlijk mag ik het niet favela’s noemen van de bewoners omdat dit negatief klinkt) naar de stad duurt 35 minuten maar nooit eerder heb ik met zoveel plezier in een bus gezeten. Op straat spelen zich de meest rare taferelen af, het verkeer is levensgevaarlijk om dat Brazilianen ‘defensief’ rijden en er geen regels zijn. Dagelijks maak ik deze rit met veel verbazing, en onderneem ik dit avontuur samen met Tessa.
Ons huis staat op een tropisch park van 8000m2 dat in bezit is van Stichting de Verwondering, aangezien het een groot huis is bezetten wij alleen de begane grond en op de 1e verdieping bevindt zich Fransisco. Fransisco is een Italiaanse professor die zich de helft van het jaar in Brazilie bevindt, Communicatie met hem is op dit moment lastig aangezien hij alleen Frans, Portugees en Italiaans spreekt en wij alleen Duits, Engels en een beetje Frans. Naast ons huis is het huis van Aginelo, de bewaker van dit park, een goedlachse, vriendelijke jongen die voor ons diverse klusjes opknapt. Hij is door ons gecontracteerd als hoofdschoonmaker, reparateur en inzetbaar voor diverse andere klusjes waar hij geld mee kan verdienen. Overdag is er een team van mannetjes aanwezig op het park, die aan gesteld zijn door Gaspi, ze beschikken over diverse schitterende namen als : Satinero, White son, Jose, Vanderleye en nog een hele serie. Aangezien ze in Braziliaans tempo werken schiet het niet echt op, maar zijn ze wel druk bezig met hangen, zitten en vruchten plukken. Erg gezellige jongens allemaal, een van hun heb ik al gecontracteerd als mijn privé gitaar leraar. Last but not least is daar onze privé dobberman genaamd Cao(hond in het Braziliaans). Hij is een beetje als Spikey, de hond van mijn ouders, alleen wat groter en hij blaft gelukkig ook op alles wat beweegt en onbekend is. ’s Nachts zit hij aan een ketting die om het huis heen ligt zodat hij vrij rond kan lopen en eventuele inbrekers aan kan vallen hehe. Het park is verder geheel bebost met bananen, mango en diverse andere subtropische bomen, er lopen wat padjes en riviertje her en der, voor Nederlandse begrippen een paradijsje, maar hier de normaalste zaak van de wereld. Op 100 meter afstand is een stationnetje, en hiernaast begint het strand, verder is het erg veilig gelegen omdat aan de andere kant van het park de Surbana begint, zo’n beetje de hoofdstraat van Salvador die ons in een rechte lijn naar de stad brengt. Alhoewel het vroeg donker is is het ’s avonds wel goed verlicht en daarom hebben we ook de gelegenheid om ’s avonds naar de stad te gaan, mits we voor de deur afgezet worden. Anders gaat het feest niet door. Ik heb mijn oog laten vallen op de dinsdagavond omdat de wereldberoemde sambaband Odulu dan haar oefenavond heeft en daarnaast is er dan veel Reggea muziek in de stad. Aan de achter kant grenst het park met een favela zoals wij die kennen met golfplaten, echt een trieste bedoeling is dit. Vorige week hebben we hier met Gaspi een rondje gelopen maar hier wordt je niet vrolijk van, eerder depressief als ik denk aan Nederland en ik schaam me dood voor de omstandigheden die ik hier aantref. We hebben daar oa gesproken met Jonathan, een 16 jarige jongen en vader van 2 kinderen, maar sprak wel perfect engels. Een typisch voorbeeld van een jongen die zijn talenten (om onbekende reden) heeft verprutst. Als Stichting is het aan ons om zo’n jongen aan de hand te nemen en door begeleiding een goede toekomst te bieden. Het aanbieden van structuur en educatie is hierbij een belangrijke voorwaarden zodat dit soort jongens een betere toekomst krijgen. De afgelopen week hebben we een tiental gesprekken en interviews gehad met organisaties en interessante partners om op deze manier een beeld te schetsen van waar we moeten beginnen. Er is nog veel werk te doen, daarom ligt voor ons een grote uitdaging die ik graag aan ga.

Op de foto Gaspi, met een groep kinderen, gemaakt op een verjaardag.

Actionresearch in de sloppenwijken van Salvador

Oke daar gaan we dan, afstuderen en dan nog op zo een bijzonder plaats. Onderzoek doen in de sloppenwijken van Salvador de Bahia klinkt als een schitterende uitdaging. Gewoon bij het begin beginnen dan maar, je goed voorbereiden en veel deskresearch doen in Nederland. Probleemanalyse schrijven en dit onderbouwen met een theoretisch kader. Klinkt easy maar dat is het niet. Een bijzondere doelgroep moet ook een speciale behandeling en aanpak krijgen. Stichting de Verwondering www.stichtingdeverwondering.nl wil een park voor en door de bewoners van de sloppenwijken en daarom moet het onderzoek hier ook op aangepast worden. De problemen in de sloppenwijken spelen zich met name af op het gebied van educatie en opvoeding. Door dat deze beide erg minimaal zijn hebben de bewoners een laag zelfbeeld en weinig toekomstperspectief. Het gevolg hiervan is dat ze geen baan hebben, geen geld en vervolgens in een visuele cirkel omlaag belanden. Diefstal, geweld en drugs is een gevolg hiervan en een dagelijks probleem in alle sloppenwijken waar dit met name ’s nachts afspeelt.
Stichting de Verwondering wil dit probleem aanpakken, niet oplossen(zou wel mooi zijn natuurlijk). Hiervoor is een stuk grond van 8000m2 gekocht waarop in de toekomst een cultureel, recreatie en educatiecentrum moet komen voor en door de sloppenwijkenbewoners. Ik ga me met name richten op het recreatie en cultuur gedeelte binnen dit park, ik ga onderzoeken waar de bewoners behoefte aan hebben en hoe Stichting de Verwondering aan deze behoefte kan voldoen zodat ze uiteindelijk zelf kunnen participeren in Park Admiracao. Hiervoor ga ik actionresearch doen, doormiddel van actionresearch wil ik niet alleen kennis verkrijgen maar ook daadwerkelijk dingen helpen en verbeteren. Samen met de bewoners onder gaan we een proces wat leidt tot een totale analyse van de problemen en behoefte. Door dit proces verandert hun denken over de problemen in kwestie en krijgen de betrokkenen meer grip op hun eigen situatie, zowel mentaal als qua handelen. Klinkt allemaal erg moeilijk maar eigenlijk is het heel simpel toepasbaar en kun je het zo uitgebreid doen als je zelf wilt. Ik zal een voorbeeld noemen. Empowerment is een methode die je kunt gebruiken bij action research. Empowerment is een methode om mensen te helpen het leven te geven dat ze het liefste willen. Het zorgt ervoor dat men leert wat je wilt en krijgt wat men wilt. Door middel van empowerment toe te passen bij bijvoorbeeld het organiseren van evenement krijgen de bewoners meer verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen, hierdoor groeien ze en worden ze trots op wat ze georganiseerd hebben. Een ander voorbeeld is Community art waarbij je maatschappelijke problemen aanpakt door gebruik te maken van kunst. Hierbij gaat het niet alleen maar om de skills van een deelnemer, maar deze deelnemer krijgt ook daadwerkelijk het idee dat hij of zij controle uit kan voeren over haar eigen fysieke bestaan. En dat is waar ik uiteindelijk naar toe wil, mensen moeten trots zijn op het park en trots op hun leven. Binnenkort zal ik starten met het schrijven van spannende verhalen over onze belevenissen in de favela’s. (Bijgaande foto heb ik onlangs gemaakt van een straatje naast de kerk, dit is een wat luxe sloppenwijk)

Gezocht:

Ambassadeur voor Stichting Admiracao!
Functie eisen:
- pro-actief
- maatschappelijk betrokken
- ambitieus
- representatief
- affiniteit met Brazilie

Toffe kunstprojecten!

Twee leuke culturele projecten in de sloppenwijken van Rio de Janeiro(rivier van januari)door Nederlanders.

Favela painting
Favela painting video

Atelier Favela
Atelier favela video