Boatarde

Boatarde vanuit Brazilië. Van het weekend heb ik mijn tweede experiment gehad, nadat
Ik het eerste experiment in februari in overleg met mijn collega’s moest staken vanwege een massale knokpartij konden de deelnemers(kinderen van 6 tot 12) zich dit keer wel gedragen. Met de nodige aanpassingen en veranderingen werd het dit keer wel een succes en kon ik afgelopen zaterdag omstreeks 18.00 alle 16 deelnemers een medaille overhandigen en de trotse winnaars tot kampioen van Terezinha kronen. Omstreeks 15.00 zijn we begonnen met voetballen op een klein betonnen veldje achter de kerk waar de kinderen 2 tegen 2 speelde onder de deskundige leiding van collega Paulista. Vooraf werden er met de kinderen korte interviews gehouden die na afloop herhaald werden, het doel was om te onderzoeken of er veranderingen hadden plaats gevonden tijdens het toernooi. De meeste kinderen zijn namelijk niet gewend om te luisteren, samen te spelen laat staan aan een activiteit deel te nemen die georganiseerd is zoals wij dat in Europa kennen, oftewel , keiharde discipline. Ook weten ze niet om te gaan met winnen of verliezen, hebben ze geen discipline en zijn er veel invloeden van buiten af waar de kinderen last van hebben.
Daarom hadden we een week vantevoren een bijeenkomst gehad met de kinderen en hun ouders om te praten over de problemen, ze op de hoogte te brengen van de regels en om te vertellen dat er (uiteraard) absoluut niet gevochten mag worden! Al deze inspanningen hadden hun uitwerking en het was zaterdag prachtig om te zien hoe de kinderen met veel plezier aan het spelen waren. Tranen in mijn ogen aan het einde van het toernooi bij de prijsuitreiking en het zien van alle lachende kinderen en trotse ouders. Het werk en deze manier geeft ontzettend veel voldoening en des te meer moeite zal ik straks hebben om weg te gaan en terug naar mijn leven in Nederland. Het is moeilijk om je voor te stellen dat je kinderen met zoiets simpels al de dag van hun leven kunt geven…..

Het leven in Brazilië gaat gewoon door, de tijd gaat zelf zo snel dat over 1,5 maand mijn onderzoek er al op zit. Daarna drie weken vakantie met Aino en dan terug naar Nederland, afstuderen en meteen door naar Roskilde. Ik heb inmiddels een nieuwe collega student er bij gekregen(Lonneke) en met z’n drieën zijn we nu hard aan het werk hier in de sloppenwijken, zij gaat zich bezig houden met de marketing en het benaderen van potentiële sponsors in Brazilië, niet zo mijn ding, ik ben liever bezig met kinderen in de wijk.

Woensdag zijn we met de consul van Nederland op bezoek geweest bij zijn werk en een aantal van zijn projecten. Hans is president van de Danneman fabriek, een van oorsprong Duitse sigarenfabrikant die het grootste gedeelte van hun sigaren in Brazilië produceert. Danneman is tegenwoordig de derde grootste sigaren fabrikant ter wereld. In zijn limo met chauffeur hebben we de Farm bezocht in het binnenland van Brazilië waar ze de Tobacco planten kweken en drogen, de fabriek bekeken waar de planten tot sigaren worden gerold en vervolgens worden geëxporteerd. Een interessant proces waarbij veel komt kijken, vooral veel handwerk, in de fabriek waren honderden vrouwen met de hand bezig om de perfecte sigaar te maken. Na de fabriek zijn we naar een werkelijk schitterend gebied gereden waar Hans voor Danneman zijn gasten ontvangt in een landhuis, meestal zijn dit voorzitters, presidenten of captains of industries maar dit keer waren het drie lamme, blanken studenten uit Nederland. Danneman heeft een ‘adopt-a-tree’ project, ooit bedacht als een slimme marketingtruc waarbij gasten een boom kunnen planten op kosten van Danneman. Wij hebben dit dus ook gedaan, een boom met je eigennaamplaatje erbij, over 25 jaar is dit een enorme jungle. De boom heeft een nummer en via internet kun je dat je eigen boom volgen. Erg grappig maar wel triest dat dit nodig is. Iedereen kan op kosten van Danneman een boom planten op www.dannemann.com/adopt-a-tree
Hierna zijn we naar de cultuurfabriek van Dannemann geweest, dit is een museum waar elk jaar een Bienneale gehouden wordt, dit is een grootschalige wedstrijd voor kunstenaars. Ook is er een fabriekje aanwezig waar vrouwen in klederdracht met de hand sigaren maken, uiteraard hebben wij zelf ook een sigaar gemaakt en het resultaat(’s avonds heb ik het thuis nog een keer fijntjes overgedaan ;-)) De cultuurfabriek staat in het plaatsje Sao Felix, dit is werkelijk een schitterend koloniaal plaatsje in de heuvels van het binnenland van Brazilië. Omdat we weinig tijd hadden kom ik hier zeker nog een keer terug (samen met Aino).

Dit was het voor nu, ik ga iniedergeval proberen om wat vaker te schrijven. Iedereen bedankt voor de lieve berichtjes en emails. Ciao en tot later!