Welcome to Salvador

Welkom bij een beschrijving van mijn rollercoaster van avonturen in Salvador. Woensdag 14 januari aangekomen in Salvador da Bahia, Brazilie. Op het vliegveld werden we opgehaald door Gaspi en een van zijn handlangers. Na een spannende rit in het begin van de avond arriveerde we op ons verblijf in de wijk Escada, een van de meest beruchte en armste wijken van Salvador da Bahia, met 3 miljoen inwoners de derde stad van Brazilie en een stad met enorme contrasten. Na het droppen van onze spullen en bekijken van onze woonlocatie in Park Admiracao maar naar boven vertrokken, boven is boven op een van de vele bergen waarop de sloppenwijken zich bevinden. Boven op deze berg bevindt zich midden tussen de sloppenwijken de kerk van Priest Gaspi, een zwitser die meer dan 40 jaar werkzaam is in deze favela’s. Onder deze kerk is Gaspi woonachtig in een eenvoudig maar zeer bijzonder leven. Gaspi, een rappe 70er, is de oom van Sepp Rickli, onze opdrachtgever. De komende 5 maanden zal Gaspi de link vormen tussen mij, Tessa(mijn mede student) en de bewoners van de sloppenwijken. Als buitenstaander is het lastig om tot deze mensen door te dringen laat staan dat ze je accepteren, daarom is dit voor ons een prima ingang. Daarnaast wordt Gaspi door de bewoners als een god gezien en omdat wij amigos van Gaspi zijn komt alles goed, muito bem, snapte?
Terug naar mijn verhaal, aangekomen bij de kerk hebben we wat gegeten diverse nieuwe gezichten ontmoet en over van alles en nog wat gesproken. Gaspi heeft diverse mannetjes om zich heen die van alles voor hem regelen en doen, onderling is er een rangorde en daarbinnen hebben ze allemaal hun eigen functie en ritselen ze allemaal hun eigen ding. Ritselen en regelen is wat ze doen en waar ze goed in zijn. Zo is daar Clauvis, de rechterhand van Gaspi, een goedlachse kerel wiens 16 jarige zoon een jaar geleden is doodgeschoten vanwege het niet terug betalen van gekochte drugs. Ook is daar Joseph een Engels sprekende ex-verslaafde die vanwege de drugs zijn opleiding niet heeft af kunnen maken. Trieste verhalen maar karakteristieke en dagelijkse voorbeelden van hoe het leven in de favela’s is. ’s Nachts wordt de stad overgenomen door drugsbendes, in Brazilie is daarom ook niks goed geregeld behalve de drugshandel(aldus Gaspi). Ik moet het niet erger maken dan het is want ik ben hier nu een week en heb totaal geen last van criminaliteit, overdag is het feest, een groot feest. Overal waar je komt hoor je muziek, de mensen zijn nergens zo vriendelijk, en alhoewel ze allemaal hun trieste kanten hebben zijn ze wel trots op hun eigen bestaan en proberen ze iets van het leven te maken. Overal op straat begroeten ze je en behandelen ze iedereen met respect. De stad Salvador de Bahia is werkelijk schitterend en het mooiste wat ik ooit gezien heb, de trip van de favela’s(eigenlijk mag ik het niet favela’s noemen van de bewoners omdat dit negatief klinkt) naar de stad duurt 35 minuten maar nooit eerder heb ik met zoveel plezier in een bus gezeten. Op straat spelen zich de meest rare taferelen af, het verkeer is levensgevaarlijk om dat Brazilianen ‘defensief’ rijden en er geen regels zijn. Dagelijks maak ik deze rit met veel verbazing, en onderneem ik dit avontuur samen met Tessa.
Ons huis staat op een tropisch park van 8000m2 dat in bezit is van Stichting de Verwondering, aangezien het een groot huis is bezetten wij alleen de begane grond en op de 1e verdieping bevindt zich Fransisco. Fransisco is een Italiaanse professor die zich de helft van het jaar in Brazilie bevindt, Communicatie met hem is op dit moment lastig aangezien hij alleen Frans, Portugees en Italiaans spreekt en wij alleen Duits, Engels en een beetje Frans. Naast ons huis is het huis van Aginelo, de bewaker van dit park, een goedlachse, vriendelijke jongen die voor ons diverse klusjes opknapt. Hij is door ons gecontracteerd als hoofdschoonmaker, reparateur en inzetbaar voor diverse andere klusjes waar hij geld mee kan verdienen. Overdag is er een team van mannetjes aanwezig op het park, die aan gesteld zijn door Gaspi, ze beschikken over diverse schitterende namen als : Satinero, White son, Jose, Vanderleye en nog een hele serie. Aangezien ze in Braziliaans tempo werken schiet het niet echt op, maar zijn ze wel druk bezig met hangen, zitten en vruchten plukken. Erg gezellige jongens allemaal, een van hun heb ik al gecontracteerd als mijn privé gitaar leraar. Last but not least is daar onze privé dobberman genaamd Cao(hond in het Braziliaans). Hij is een beetje als Spikey, de hond van mijn ouders, alleen wat groter en hij blaft gelukkig ook op alles wat beweegt en onbekend is. ’s Nachts zit hij aan een ketting die om het huis heen ligt zodat hij vrij rond kan lopen en eventuele inbrekers aan kan vallen hehe. Het park is verder geheel bebost met bananen, mango en diverse andere subtropische bomen, er lopen wat padjes en riviertje her en der, voor Nederlandse begrippen een paradijsje, maar hier de normaalste zaak van de wereld. Op 100 meter afstand is een stationnetje, en hiernaast begint het strand, verder is het erg veilig gelegen omdat aan de andere kant van het park de Surbana begint, zo’n beetje de hoofdstraat van Salvador die ons in een rechte lijn naar de stad brengt. Alhoewel het vroeg donker is is het ’s avonds wel goed verlicht en daarom hebben we ook de gelegenheid om ’s avonds naar de stad te gaan, mits we voor de deur afgezet worden. Anders gaat het feest niet door. Ik heb mijn oog laten vallen op de dinsdagavond omdat de wereldberoemde sambaband Odulu dan haar oefenavond heeft en daarnaast is er dan veel Reggea muziek in de stad. Aan de achter kant grenst het park met een favela zoals wij die kennen met golfplaten, echt een trieste bedoeling is dit. Vorige week hebben we hier met Gaspi een rondje gelopen maar hier wordt je niet vrolijk van, eerder depressief als ik denk aan Nederland en ik schaam me dood voor de omstandigheden die ik hier aantref. We hebben daar oa gesproken met Jonathan, een 16 jarige jongen en vader van 2 kinderen, maar sprak wel perfect engels. Een typisch voorbeeld van een jongen die zijn talenten (om onbekende reden) heeft verprutst. Als Stichting is het aan ons om zo’n jongen aan de hand te nemen en door begeleiding een goede toekomst te bieden. Het aanbieden van structuur en educatie is hierbij een belangrijke voorwaarden zodat dit soort jongens een betere toekomst krijgen. De afgelopen week hebben we een tiental gesprekken en interviews gehad met organisaties en interessante partners om op deze manier een beeld te schetsen van waar we moeten beginnen. Er is nog veel werk te doen, daarom ligt voor ons een grote uitdaging die ik graag aan ga.

Op de foto Gaspi, met een groep kinderen, gemaakt op een verjaardag.